در چند روز اخیر مهمترین اخباری که توجه رسانه ها و مردم را به خود جلب کرده است، زمینلرزه بزرگ چین و توفان میانمار بوده است. رخداد هایی که برای بشریت یک تراژدی بزرگ دیگر را رقم زده است. خیل عظیمی از انسان ها مردند، مجروح و ناپدید گشتند و بی خانمان ماندند. عده ی زیادی تنها فرزند خود را از دست دادند، و عده دیگری والدین خود را در کام مرگ دیدند. زنده هایی که در زیر آوار زنده به گور شدند و مرده هایی که دسته جمعی به خاک سپرده شدند. مرگ، جراحت، بیماری، افسردگی و بی خانمانی تا مدت ها دست از منطقه آسیب دیده نخواهد کشید.

زمینلرزه اصلی همه چیز را از بین برده است، راه ها را مسدود، خانه ها را ویران، امداد رسانی را مشکل، تاسیسات زیر بنایی را تخریب، سد ها را در معرض فرو ریزی قرار داده است. پسلرزه ها برای امداد رسانان مشکلات را دوچندان کرده اند، زمین لغزش ها افراد را در زیر خود مدفون می کنند، خطر شکستن سد ها و سیل نیز وجود دارد. شنیدن و دیدن اخبار و تصاویر این حوادث قلب هر انسانی را به درد می آورد و او را به تاثر وا می دارد. تصور اینکه عده ای اینگونه در رنج به سر می برند بسیار مشکل است. کمک های بشر دوستانه از هر طرف گسیل می شود، آنها که توانایی دارند به کمک می شتابند و سایرین ابراز همدردی می کنند. اینگونه حوادث است که همیاری و همراهی نسل بشر و ابراز همدردی آنان را فارغ از هر گونه نژاد و رنگ پوست و دوستی و دشمنی به اثبات می رساند و به ما می فهماند که همه ما از یک نسلیم و پدر همه بشریت یکی است و همه با هم برادریم!اما آیا این مادر طبیعت است که دست از سر ما فرزندان آدم برنمی دارد  و با ما دشمنی می کند

یا این ما هستیم که با دخالت های خود، ضعف و سستی خود، ناآگاهی خود باعث مرگ نسل بشر می شویم؟ هنوز زخم های رودبار و بم از پیکر ایران زمین التیام نیافته است، هنوز داغ مرگ هزاران عزیز بر دل ماست، و هنوز ارگ بم سرپا نشده است که این حوادث ما را به یاد زخم های خود می اندازد. تا چه اندازه درس گرفتیم؟ تا چه اندازه اشتباهات خود را جبران کردیم؟ تا چه اندازه تحقیق و بررسی و علم آموزی کردیم؟ تا چه اندازه  از کارشناسان خود استفاده کردیم؟ تا چه اندازه خود را برای آینده و رخداد های احتمالی آماده کرده ایم؟ همه این اتفاقات در اقصی نقاط دنیا هشداریست به ما تا قبل از اینکه به خواب ابدی فرو رویم از خواب غفلت بیدار شویم!

گسله همدرد! – عضو سایت