اگر کمی با دقت به کلمه دانشجو توجه کنیم و معنای لغوی آن را بررسی نمائیم، این نکته را درخواهیم یافت در کشورمان به لحاظ کمّی دانشجویان زیادی داریم اما به لحاظ کیفی دانشجویان واقعی کمی قابل شناسایی هستند. بعد از انقلاب اسلامی و با رشد سریع جمعیت و افزایش تعداد جوانان، میل به تحصیل و آموختن در بین همه اقشار اعم از پیر و جوان و زن و مرد افزایش یافت و اکثر جوانان دیپلمه آمال خود را در دانشگاه و تحصیلات عالیه جستجو می کنند. امروزه دانش آموزان با سخت کوشی و تلاش فراوان شبانه روزی و گذر از استراحت و تفریحات، تلاش می کنند تا از غول کنکور عبور کرده و وارد دانشگاه شوند و پس از ورود به این عرصه، خود را به هدف رسیده فرض کرده و متاسفانه غالبا با افت های تحصیلی، کاهش تلاش در جهت علم آموزی و رها کردن دروس و تحقیق روبرو می شوند. عمدتا این احساس برای آنها تداعی می شود که با ورود به دانشگاه به هدف خود دست یافته و مدرک آنها بعد از طی دوره تحصیلی مورد نظر تضمین شده است. متاسفانه مدرک گرایی در میان قشر دانشگاهی ما امری همه گیر شده و دانشجویان به جای افزایش تلاش در جهت کسب علم و دانش و تحقیقات در زمینه های علمی ، تنها به گذراندن واحد های درسی و گرفتن مدرک می اندیشند. با کمال تاسف با افزایش توان پذیرش دانشجو در دانشگاه آزاد و متعاقب آن رقابت دانشگاه های دولتی برای جبران عقب ماندگی کمی، کیفیت آموزشی فدای کمیّت آن شده است.در رشته زمین شناسی نیز این اوضاع برقرار است. افزایش تعداد دانشجویان این رشته، کمبود امکانات سخت افزاری و نرم افزاری دانشگاه ها، ضعف در آموزش دانشجویان و تلاش در جهت هرچه سریعتر فارغ التحصیل شدن آنها باعث شده تا مدرک گرایی در این رشته به امری فراگیر بدل شده و دانشجویان تنها به فکر اتمام دوره تحصیلات خود باشند. با این اوصاف زمین شناسان تولید شده در دانشگاه های ما، عموما کم سواد، کم تجربه و بی اطلاع از علم زمین شناسی اند و اصلا به این نکته توجه ندارند که یک زمین شناس باید حقیقتا یک دانشجو یعنی جوینده دانش تخصصی خود باشد و آموخته های تئوری آکادمیک را با تجربه زمین شناسان قدیمی و خبره تکمیل نموده و با حضور هر چه بیشتر در صحرا و فعالیت های صحرایی دارای دید زمین شناسی برای تعبیر و تفسیر رخدادهای زمینی گردد. یک زمین شناس با فراغت از تحصیل نه تنها از دوران دانشجویی خارج نمی شود بلکه دائما در برخورد با زمین منظر ها و رخدادهای مختلف زمینی در حال افزایش دانش خود است. یک زمین شناس به صورت مداوم با شرکت در کنفرانس ها و همایش ها، مطالعه مقالات و کتاب های مختلف، آشنایی با روش ها، راهکارها و نرم افزارها در حال به روز رسانی دانش خود است تا بتواند در رشته خود کار کرده و با توجه به موارد اشاره شده در کار خود موفق گردد. در ذهن یک زمین شناس دائما سئوالات جدید و ابهامات علمی نو در حال شکل گیری است و او  با افزایش دانش خود در پی یافتن دلایل و علل رخداد های مختلف و پاسخگویی به این سئوالات و ابهامات است. یک زمین شناس هیچگاه خود را کامل نمی داند و دائما در حال آموختن مطالب جدید از دیگران و کسب تجربه است. زمین شرایطی خاص و تعریف شده ندارد و قوانین ثابتی بر رخدادهای آن حاکم نیست به همین جهت هر فعالیت جدید و هر سرزمین جدید نکات علمی و تجربه هاب نویی را برای هر زمین شناس به ارمغان می آورد. اینگونه است که تفاوت یک فارغ التحصیل زمین شناسی و یک زمین شناس کار کشته مشخص می گردد. هر فارغ التحصیل زمین شناسی تازه در ابتدای راه زمین شناسی قرار دارد و سال های سال باید زانوی شاگردی به درگاه زمین شناسان با دانش و باتجربه بساید و قطره قطره از دریای علم آنها بنوشد تا در آینده بتواند این علم همراه با تجربه را به نسل های بعد انتقال دهد.