زمین شناسی به عنوان علمی که دارای بیشترین ارتباط با سایر علوم پایه است و کاربرد فراوانی در زندگی روزمره بشر دارد در دنیای پیشرفته امروز شناخته شده است. سرمایه گذاری های علمی و پرورش نخبه ها و کارشناسان در گرایش های مختلف این رشته سالهاست که در دستور کار دانشگاه های معتبر دنیا قرار گرفته است.

 توجه به دانشجویان علاقه مند، دپارتمان های زمین شناسی و اساتید آنها مساعدت مالی به نخبگان و حمایت از تحقیقات علمی آنها را جزء جدایی ناپذیر وظایف خود می دانند. موسسات و مراکز صنعتی با ارجاع نیازهای علمی و تحقیقی خود به دانشگاه ها شور و شوق دانشجویان را به تحقیق بیشتر می کنند و آنها را تحت حمایت های مالی خود قرار می دهند. یک دانشجوی زمین شناسی برای انجام تحقیقات مورد نظر خود از اساتید سایر دانشگاه ها کمک می گیرد و با روی باز استقبال می گردد. اساتید بدون توجه به نام، اعتبار، موقعیت و توانایی خود، خالصانه هر کمکی که بتوانند ارائه می دهند. زیرا آنها به خود فکر نمی کنند، بلکه به رشد و اعتلای علم زمین شناسی در کشور خود و دنیا می اندیشند. آنها با همه غیر مسلمان بودنشان معنی حدیث پیامبر اسلام را که می فرماید " زکات علم انتشار آن است" به خوبی فهمیده و معنا کرده اند. آنها هیچگونه انحصار علمی، تخریب رقبای علمی، ضربه زدن به سایرین را در برنامه خود ندارند. آنها در همایش ها و سمینارها نمی نشینند تا از سایرین ایراد و اشتباه دربیاورند و مچ گیری کنند. آنها با سایرین بر سر موضوعات علمی اختلاف نظر علمی دارند اما اختلاف سلیقه برایشان معنی ندارد. آنها خوب می دانند که دانشگاه های دولتی شان همه از یک منبع تغذیه می شوند و یک هدف دارند، پس یکدیگر را دشمن قلمداد نمی کنند. آنها تعصب بر روی دانشجویان خود ندارند و برای ادامه تحصیل دانشجوی بی سواد خود را به دانشجوی نخبه دانشگاه دیگر ترجیح نمی دهند. آنها به دانشجویان خود بال پرواز می دهند و پرواز را به آنها می آموزند و تنها به فکر دریافت پول راهنمایی خود نیستند. برای آنها دانشجویان دختر و پسر فقط بر مبنای توانایی علمی رتبه بندی می شوند. آنها می دانند که چه هدفی را دنبال می کنند، پول خود را خرج چه چیزی می کنند، و چه چیزی را می خواهند بدست بیاورند.

اما در دانشگاه های ما چه می گذرد؟ ما می دانیم چه می خواهیم؟ چه می کنیم؟ چگونه حرکت می کنیم؟ راه درست را می رویم یا به بیراهه؟ می سازیم یا تخریب می کنیم؟ علم اساتید ما به جز معدودی، در زمان فارغ التحصیلی آنها مانده است. متاسفانه تعدادی از اساتید زمین شناسی (البته زحمتکشان این عرصه نیز فراوانند)هیچ آشنایی با علم روز دنیا، روش ها و متد های جدید، و پیشرفت علمی ندارند. به دنبال فرصت های مطالعاتی نیستند. ارتباطی با سایر اساتید و دانشگاه های خارجی ندارند. حق التدریس را به تحقیق ترجیح می دهند. دانشجویان را از خود فراری می دهند تا آرامش داشته باشند. به جای تعصب علمی، تعصب فردی دارند. همه را جز خود بی سواد و فاقد فکر قلمداد می کنند. در همایش ها و گردهمایی ها شرکت می کنند تا از دیگران مچ گیری کنند و آنها را بی سواد جلوه دهند. با شنیدن اسمشان تن دانشجویان می لرزد.

هر علمی برای پیشرفت نیاز به عناصر سازنده ای دارد. تقاضای جامعه، دانشجویان با پشتکار، اساتید دلسوز، محققین آگاه، اعتماد به تحصیل کرده های جوان، بستر مناسب، شارژ مالی، دانشگاه های سالم و توانا، ضابطه به جای رابطه، برداشت تبعیض و … تعدادی از این عناصر است که می تواند کارشناسان خبره مورد نیاز جامعه را ساخته و در اختیار آن قرار دهد. کمی فکر کنیم. در حال حاضر هر یک از ما در مقامی که هستیم می توانیم برای اعتلای رشته زمین شناسی بکوشیم. دانشجو یا فارغ التحصیل، استاد یا کارشناس، دانشگاه یا صنعت، موسسه دولتی یا خصوصی، مدیر یا کارمند همه و همه می توانیم با بها دادن به علمی که آموخته ایم، وبا توجه به کمبودهایی که احساس کرده ایم قدمی رو به جلو برداریم و پیشرفتی را برای مملکت و علمی که با علاقه آن را آموخته ایم رقم بزنیم!

کافی است بخواهیم تا بسازیم!

امضا: کسی که دلش به حال علمی که آموخته می سوزد.